Endo Stories

Endo Stories; ‘De pijnklachten werden ondragelijk.’

Mijn naam is Manu en ik ben 39 jaar. Voordat ik mijn endometriose verhaal vertel in deze reeks van de Endo Stories, zal ik bij het begin beginnen. 

Mijn eerste maandstonden kwamen rond mijn twaalfde en dat was niet abnormaal pijnlijk, de jaren erna waren mijn maandstonden ook geen nare ervaring. Rond mijn vijftiende/zestiende besloot mijn moeder dat het tijd was voor een bezoek aan de gynaecoloog. Deze schreef mij de pil voor. Tijdens de jaren die daarop volgden was ik, buiten mijn zwangerschappen om, altijd beschermd door de pil of een spiraaltje.

Voor mijn eerste kind (zoon) was ik na zes maanden zwanger, voor mijn tweede (dochter) al na één maand, allebei zonder problemen. Dit vertel ik er even bij omdat mij later vaak is gevraagd of ik gemakkelijk zwanger werd.Toen mijn dochter één jaar was heb ik beslist om weer een spiraal te laten inbrengen. Meteen na het plaatsen voelde ik dat het anders was dan de vorige keren. Ik had meer buikpijn en de spiraal was pijnlijk. Ik heb mij laten onderzoeken door de gynaecoloog en na een echo kreeg ik te horen dat alles gewoon in orde was. Ik maakte me dan ook geen zorgen

Bloedingen

Ik kreeg vaak bloedingen en het vrijen werd steeds minder aangenaam. Na vier jaar begin ik met mijn partner te praten over een definitieve oplossing. Ons gezin was compleet. We hebben dan samen besloten dat mijn partner een vasectomie ging laten doen en mijn spiraal mocht er uit. Ik had echt een bevrijdend gevoel, geen hormonen meer.

Vanaf de eerste maand kreeg ik zware bloedingen maar veronderstelde dat dit normaal was. Het lichaam moest zich zuiveren dacht ik. De zware bloedingen bleven regelmatig terugkomen. Ik heb dit zo een jaar volgehouden. Toen werd de pijn erger en erger en het bloedverlies ook. Ik heb me toen weer laten onderzoeken door de gynaecoloog, deze kon echter geen reden voor deze klachten vinden. Ik kreeg het volgende advies van de gynaecoloog: Je moeder en grootmoeder hebben waarschijnlijk ook zware maandstonden gehad dus je zal er mee moeten leren leven. Nog een voorschrift voor pijnstillers en ik mocht gaan.

Endo Stories

‘De pijnklachten werden erger en ondragelijk.’

De pijnklachten werden steeds erger en het werd voor mij ondraaglijk. Mijn maandverbanden werden steeds groter en de vermoeidheid was heftig. Toch heb ik dat nog twee jaar laten doorgaan, tot mijn partner zei dat het zo niet verder kon. Ik lag altijd in bed en nam steeds minder deel aan het gezinsleven.

Hormonale behandelingen

Ik ben toen weer naar de dokter gegaan, deze keer was de oplossing om weer aan de pil te gaan. Dat was uiteraard een teleurstelling, aangezien mijn partner zich had laten steriliseren. Ook had de pil geen effect op mijn klachten. Na weer een bezoek aan de dokter kreeg ik een zwaardere pil die ik de hele maand moest doornemen. Maar ook dat hielp niet. Ik reageerde niet goed op deze chemische hormonen en de pijn werd niet minder. Gewone ibuprofen en paracetamol was niet meer voldoende, ik nam op dat moment Tramadol, een zware pijnstiller. Ik moest me ook steeds vaker ziekmelden op het werk. Door de hormonen en had ik steeds het gevoel dat ik ieder moment zou flauwvallen. Ik kreeg steeds meer pijn in mijn benen, rug, hoofd enz….. en had een brandend gevoel in mijn vagina. Vrijen werd onprettig en ik had elke maand een blaasontsteking

Ik besloot naar het ziekenhuis te gaan. Bij het onderzoek was weer niets abnormaals te vinden en ik werd weer naar huis gestuurd met het advies om nog een andere hormonale behandeling te proberen, een vaginale ring deze keer. Ik ben wenend naar huis gegaan en voor het eerst in jaren begon ik aan mezelf te twijfelen. Misschien hebben ze wel gelijk en zit het allemaal tussen mijn oren. Drie kwart van de tijd lag ik in bed, met gevolg dat ik niet meer kon werken en in de ziektewet belandde. Mijn leven glipte uit mijn handen. Mijn cyclus was zo erg geworden dat ik drie weken per maand bloedverlies had. Alleen incontinentieverbanden konden dit nog aan. Mijn leven stond stil. Ik begon zelfs aan euthanasie te denken, op deze manier was het leven niet de moeite waard.

Diagnose

Op een dag belde ik terug naar het ziekenhuis, ik had nog nooit zoveel woede gevoeld. Ik vertelde da ik werkloos thuis zat en dat dit niet meer ging. Ik wou een arts spreken met verstand van zaken, zo niet dan zag ik het niet meer zitten. Ik denk dat de assistente doorhad da ik het meende, ze gaf me een afspraak bij de professor zelf. Eindelijk, dacht ik. Drie weken later mocht ik al langskomen en met gemengde gevoelens ben ik daar toegekomen. 

Ik kwam binnen, de professor was een oudere man. Hij was heel rustig en had zich goed ingelezen in mijn dossier. Ik had het gevoel dat hij echt luisterde en mij ook daadwerkelijk geloofde, wat een opluchting. Hij kwam zelfs met een diagnose; Adenomyose, een vorm van endometriose. Ik wist niet goed wat ik moest denken maar ik was al blij dat ik toch niet gek geworden was. Hij zei dat het normaal was dat ik zoveel pijn had en dat ik eigenlijk alles al had geprobeerd. De laatste oplossing was een Hysterectomie, verwijdering van de baarmoeder.

Ik vond dit een heel drastische oplossing maar ik vond ook dat het allemaal al lang genoeg geduurd had. Hij heeft alles rustig uitgelegd en we hebben meteen een afspraak gemaakt voor de ingreep.  Toen ik daar buiten kwam was ik echt in shock maar ook bijzonder opgelucht. Ik heb mij thuis meteen ingelezen in de ingreep en zoveel mogelijk informatie verzameld. Ik was overtuigd dat dit de juiste oplossing was. 

Endo Stories

Een blij en gelukkig mens

Eén maand later mocht ik al naar het ziekenhuis, ik was totaal niet zenuwachtig. De operatie verliep goed, de arts was tevreden. Het was wel pijnlijk maar dat had ik er voor over. Dit ging mij mijn levenskwaliteit teruggeven en deze pijn ging weer weggaan.

We zijn nu vier maanden verder en ik ben weer een blij en gelukkig mens. Beetje bij beetje krijg ik mijn leven weer terug. Wat is het heerlijk om niet meer zoveel pijn te hebben. Ik merk wel dat mijn lichaam het zwaar heeft gehad de voorbije jaren. Ik moet het nog steeds rustig aan doen. Ik ben weer met een opleiding begonnen en heb weer zin en kracht om leuke dingen te doen.

Elk verhaal is anders en ik zeg zeker niet dat die operatie de oplossing is voor iedereen. Ik had alles geprobeerd. Wees niet bang om te zeggen dat het niet gaat en als niemand luistert, zoek dan verder. Ik wens iedereen veel kracht toe, je bent niet alleen. Ondraaglijke menstruatiepijn is niet OK.         

Zeker wil ik bij deze mijn kinderen bedanken, omdat ze hun mama de afgelopen jaren zo vaak hebben moeten missen. In de tweede plaats wil ik mijn partner bedanken voor zijn geduld, liefde en vertrouwen dat het uiteindelijk beter zou worden.

Met warme groeten Manu

Benieuwd naar andere Endo Stories? Hier lees je verder. 

Heb je net de diagnose endometriose gekregen, download hier de gratis Endo Starters Kit.

Op de website van de Endometriose Stichting vind je informatie over Adenomyose.

Add A Comment